Narcisme als gereedschap (tegen onzekerheid)

Narcisme wordt vrijwel altijd beschouwd als negatieve eigenschap. Dat is goed want iemand die narcisme te serieus neemt zal daar geen leuker persoon op worden. Ik spreek uit ervaring. Toch denk ik dat narcisme onderschat wordt.

Mijn opvatting rond onzekerheid hangt nauw samen met die van narcisme. Ik zie narcisme in dit geval als een sterke vorm van ‘self-love’.

Op het moment dat iemand onzeker is, dan komt dat omdat iemand denkt iets niet te kunnen of niet goed genoeg te zijn voor een ander. Vaak zijn mensen bang niet geaccepteerd of zelfs afgewezen te worden op basis van hun handelen of zijn. Als ik hier over nadenk komt er gelijk de volgende conclusie bij mij omhoog. Namelijk: onzekerheid heeft dus alles te maken met wat anderen van jou zouden vinden.

Dan denk je nu waarschijnlijk: ik heb dikke schijt dus ik ben niet onzeker. Fout. Dat hoeft niet per definitie zo te zijn. Ik had als puber dikke schijt en zo gedroeg ik mij ook. Om die reden leek ik niet onzeker maar ik was het wel degelijk. (Later bracht dat mij ten val en was het aanleiding voor het boek dat ik schreef maar dat terzijde). Toch klopt de aanname deels, als je het maar goed uitvoert.

Er is namelijk een verschil tussen ‘SCHIJT HEBBEN!!!!’ en ‘minder tot geen waarde hechten aan het oordeel van anderen’. Het eerste is namelijk een houding, het tweede is een gevoel. Als jij heel hard roept dat het je allemaal niet boeit dan word je er geen leuker persoon van. Maar veel belangrijker: het boeit je wel maar je steekt gewoon je kop in het zand. Maar als jij naar jezelf kijkt en je doet de dingen die jij wilt, je draagt de dingen die jij gaaf vindt en je bent de persoon die jij wil zijn. Dan ben je tevreden met jezelf. Als een ander dan langskomt en die zegt: ‘is allemaal niet goed’, maar jij denkt juist 100% van wel. Zou je je dan aanpassen voor zo’n iemand? Nee toch? Jij staat daar vierkant achter. Dus het oordeel van die ander heeft geen toegevoegde waarde voor hoe jij naar jezelf kijkt.

Wat ik hier eigenlijk zeg: onzekerheid kan in grote mate teruggedrongen worden door hier logisch over na te denken. Als jij een keuze hebt gemaakt over wie je bent, wat je doet, wat je draagt en je hebt daar over na gedacht dan is er geen reden om onzeker te zijn. Stel jij bent heel direct en je bent hier onzeker door omdat je denkt dat anderen je een lul gaan vinden. Maar jij zelf vindt het juist een eerlijke en correcte manier van communiceren. Doe dat dan gewoon en accepteer dat niet iedereen dat even leuk vind. Dat kan, maar jij vindt het correct dus aanpassen ga je toch niet. Of je past je gedrag aan (zodat je er beter achter staat en je je minder ongemakkelijk gaat voelen) of je blijft het doen en staat daar achter.

Hier komt narcisme terug. Als jij het voor elkaar krijgt net iets meer van jezelf te houden, net iets meer achter je eigen persoon te gaan staan, dan verdwijnt je onzekerheid ook. Heb je een fucking lelijke scheve neus? Je kan dat elke dag in de spiegel zo benoemen. Je kan ook zeggen: ‘die neus brengt karakter in mijn gezicht, het is mijn trademark’. Het is vaak nog waar ook.

Belangrijk is wel dat je een controlegroep achter de hand houdt. Mensen van wie je juist heel veel aanneemt en wiens oordeel er wel degelijk toe doet. Denk aan je beste vrienden, familie, je vriend(in). Zo voorkom je dat je helemaal niets meer aanneemt. Als zij zeggen dat je verandert, luister er naar!

Bescheidenheid is mooi met een vleugje narcisme, anders wordt het snel onzekerheid. Dat schoot mij laatst te binnen. Bescheidenheid is mooi maar als je niet trots kan zijn kan het ook snel uitmonden in ‘ik verdien de eer niet’. Niet voor niets roepen ze in al die cursussen (waar mijn tenen van krommen) ‘ik mag er zijn!’. Ook ik krijg wel eens dat korte gevoel van ongemakkelijkheid, onzekerheid. Maar ik denk dan meteen: ‘ben ik het er zelf mee eens’. Als het antwoord ‘ja’ is, dan zit je goed. Dan mag jij er zijn. Smerige narcist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *